korkak

sabahın altısında uykusuzluk sayesinde yazacağım bu yazıyı dikkate almamanızı önemle rica ederim

karışık bir günün sonunda eline geçen tek şeyin bitmiş veya yıpranmış bir benlikten başka birşey olmadığını bu sabah vaktine kadar anlayamamıştım.elimde tuşlar ve beyaz bomboş sayfalar önümde ne kadar yazsamda sonuna yetişemeyeceğim bir platformdayım

bilgisayarın sonsuzluğa açılan kapı olması ve bunu bana basit bir word belgesiyle sunması beni şaşırtıyor.

hiç bir zaman aşamayacağım bir sınırların olması aslında sınırımın olmadığını da göstermiyor mu.

içimle olan konuşmamı dışa dökünce ne kadar üçüncü sınıf kahve filozofları gibi boş ve anlamsız konuştuğumu farkettim

sosyal bilimleri o yüzden sevmiyorum.net değil sonu yok bir dayanağı yok.her an değişebilir yerine yenisi gelebilir

mantık sarayındaki koltuğu pek de sağlam değil.

şimdiden aklım parmaklarım yorulmaya başladı bu aptal denemeler ilerde gözüme daha kötü gözükecek ama o zaman da amatörlügüme ve cahil cesaretime verip kendimi affedeceğim

heralde kendimi sadece daha daha ilerde affedebiliecegim ki kayde değer bir sucum olmamasına rağmen.

keşke hepsini bir cümlede eritip toparlayabilsem

üçüncü sınıf acılarda boğulmuşum belkide su yüzüne çıkan son kabarcıklarım bunlar.

evet son cümle cok acıların cocugu emrah oldu

kabul

ne diyorsun ne diyorum dadaizmin çürük koridolarlarında boğulduk ikimizde

tsartan zara bile saçma buluyor bizi

daha da dibine gitmeliyiz

sonunda bulacagından mutlu olacak mısın

dedigine sey sıfatını bile ekleyemiyorum

kendi başına tenis oynayan biri ne kadar insan canlısı olabilir

neden uykusuzdaki yazarlar gibisin

gibi bile olamayacak kadar güvenmiyorsun kendine

bir bardak suyun minnetini bile göremez haldesin

bitmişsin yada yeniden doğuyorsun doğan güne lanetler eşliğinde

sarhoşun kusarken ki halini gözünün önüne getirdiğinde yüzünün aldığı şekil bile

yapmacık

düşün ki bulacaksın gerçeği 

Aklına ilk gelenlerin bile yardım edemeyeceği hale gelmişsin

tutunamayanlar bile beğenmiyor seni

varlığın hiç bir yere  tam uymuyor 

gerçek amacını bulamıyor

bu dialog monolog sevişmesinin sonunda doğacak çocukta

eminim bir boka benzemeyecek

yetim ve öksüz bırakacaklar onu da

kendi kendine ögrenecek okumasını

olmayan ana babasının sesini hayal dünyasında gene kendi seslendirecek

büyük yalanların bile üstünü örtemeyeceği gerçekler karşısında doğuştan sahip olduğu

kelimeler de yetmeyecek durumu kurtarmasana

kurtuluşamayacak

harap bitap şekilde son harfine kadar okunacak 

doğuştan almış olduğu soluk rengi bile

onu nitelemede 

zayıf kalacak

nedendir bilinmez.

mezar taşının üstündeki 2 kelime

16 harf bir noktaydı topu topu

artık başına taştan bir taç bile gerekmez